روکش دندان

تعداد بسیار کمی از روکش‌ها از ابتدا به عنوان یک برنامه شروع می‌شوند. اغلب آن‌ها با یک پر کردن ساده آغاز می‌شوند. یک حفره کوچک پر می‌شود و سال‌ها بعد آن پرکردگی با پرکردگی کمی بزرگ‌تر جایگزین می‌شود. سپس گوشه‌ای از دندان اطراف آن می‌شکند. سپس کسی از ترک خوردن آن صحبت می‌کند. تا زمانی که صحبت از روکش به میان می‌آید، آن دندان اغلب سه یا چهار بار ترمیم شده و از ساختار اصلی آن چیز زیادی باقی نمانده است.
این سابقه اهمیت دارد، چون سؤال واقعی درباره روکش به‌ندرت «کدام جنس؟» است. بلکه «از این دندان چه مقدار باقی مانده و چه چیزی بهتر می‌تواند آن را نگه دارد؟» است. این بخش این سؤال را همان‌طور که یک دندانپزشک پیش می‌رود، بررسی می‌کند؛ از دندان‌هایی که به چیز خیلی کمی نیاز دارند تا دندان‌هایی که به چیزی بیش از یک روکش نیاز دارند. این سؤال چه برای روکش دندان در ترکیه و چه نزدیک‌تر به خانه، یکسان است، و اولین چیزی است که دندانپزشکان ما در استانبول هنگام دریافت عکس‌های شما بررسی می‌کنند.

یک نردبان، نه یک انتخاب تک‌گزینه‌ای

کمک می‌کند که ترمیم دندان را مانند یک نردبان در نظر بگیریم. هر پله بالاتر، بخش بیشتری از دندان را می‌پوشاند و هر پله کمی بیشتر از ساختار سالم دندان را برای جا دادن برمی‌دارد. هدف این است که در پایین‌ترین پله‌ای که واقعاً کار را انجام می‌دهد، متوقف شویم.
پایین‌ترین پله، پر کردن دندان است. اگر بیشتر دندان سالم باشد و آسیب محدود باشد، یک پرکردگی به‌خوبی انجام‌شده همچنان محافظه‌کارانه‌ترین نوع ترمیم است.
یک پله بالاتر، چیزی است که دندانپزشکان آن را آنله یا روکش جزئی می‌نامند. این یک قطعه سرامیکی است که در آزمایشگاه ساخته می‌شود و سطح جونده را می‌پوشاند و یک یا چند گوشه نوک‌تیز، به نام کاسپ، را جایگزین می‌کند، بدون این‌که کل دندان را احاطه کند. وقتی یک دندان عقبی یک کاسپ خود را از دست داده اما دیواره‌های آن سالم‌اند، آنله می‌تواند از آن محافظت کند و در عین حال بخش بیشتری از دندان طبیعی را حفظ کند.
پله بعدی روکش کامل است که همه سطوح را می‌پوشاند. همان‌طور که در مسیر بالا توضیح داده شد، این به معنای برداشتن حدود 1 تا 1.5 میلی‌متر از هر دیواره است تا روکش بتواند روی آن بنشیند بدون این‌که حجیم به نظر برسد. این انتخاب درستی است وقتی دندان آن‌قدر تخریب شده، پر شده یا ضعیف شده که پوشش جزئی نمی‌تواند آن را نگه دارد.

چرا دندان‌های عقبی که عصب‌کشی شده‌اند معمولاً به روکش نیاز دارند

دندانی که عصب‌کشی شده، به معنای بی‌فایده بودن مرده نیست، اما تغییر کرده است. عصب و خون‌رسانی از بین رفته، دندان بخشی از ساختار خود را که برای رسیدن به کانال‌ها برداشته شده از دست داده، و بسیاری از دندان‌های عصب‌کشی‌شده پیش از شروع درمان، بخش زیادی از ساختار خود را به دلیل پوسیدگی از دست داده بودند.
در یک دندان عقبی، این ترکیب خطرناک است. دندان‌های آسیا و پرمولار نیروی جویدن سنگینی را تحمل می‌کنند و کاسپ‌های آن‌ها می‌توانند مانند گوه عمل کنند و دندان ضعیف‌شده را از بالا به پایین بشکافند. یک روکش یا آنله که آن کاسپ‌ها را می‌پوشاند، آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد و بار را توزیع می‌کند. به همین دلیل بسیاری از دندانپزشکان توصیه می‌کنند که یک دندان عقبی عصب‌کشی‌شده نسبتاً زود پس از عصب‌کشی روکش شود، به جای این‌که منتظر بمانیم تا بشکند. اگر ابتدا عصب‌کشی لازم باشد، همان‌طور که در بخش قیمت بالا توضیح داده شد، به‌عنوان یک ردیف جداگانه در برنامه شما ظاهر می‌شود.
دندان‌های جلویی متفاوت‌اند. آن‌ها نیروی گازگرفتن مستقیم کمتری تحمل می‌کنند، و یک دندان جلویی که عصب‌کشی آن از پشت انجام شده و بقیه آن سالم مانده، ممکن است با یک پرکردگی، یا در صورت تغییر رنگ، با یک ونیر کافی باشد. هر دندان عصب‌کشی‌شده‌ای نیاز به روکش ندارد. اما هر دندان عقبی عصب‌کشی‌شده سزاوار بررسی دقیق است.

پایه زیر روکش

استحکام روکش فقط به اندازه چیزی است که روی آن قرار می‌گیرد. وقتی بخش زیادی از دندان از بین رفته، دندانپزشک ابتدا یک هسته محکم، معمولاً از یک ماده پرکننده قوی، بازسازی می‌کند تا روکش چیزی با شکل مناسب برای نگه داشتن داشته باشد. این همان «بیلدآپ» است که ممکن است در فاکتور به‌صورت جداگانه فهرست شده باشد.
در دندانی عصب‌کشی‌شده که بالای لثه چیز زیادی از آن باقی نمانده، گاهی هسته به تثبیت اضافی از یک پست نیاز دارد که مقداری در داخل کانال ریشه قرار می‌گیرد. پست‌ها خود دندان را تقویت نمی‌کنند؛ آن‌ها فقط کمک می‌کنند هسته در جای خود بماند. قرار دادن پست همچنین به معنای برداشتن کمی بیشتر از داخل ریشه است، بنابراین دندانپزشکان فقط زمانی که واقعاً لازم باشد از آن استفاده می‌کنند.
مهم‌ترین عاملی که تعیین می‌کند آیا روکش روی یک دندان به‌شدت شکسته دوام می‌آورد یا نه، چیزی است که بیماران کمتر درباره‌اش می‌شنوند. روکش باید دور تا دور یک نوار از بافت سالم دندان را، درست بالای لثه، در برگیرد. دندان‌پزشکان گاهی این نوار را «فرول» می‌نامند، اصطلاحی که از یقه فلزی انتهای عصا گرفته شده است. بدون این نوار، حتی روکشی که به‌خوبی روی یک هسته خوب ساخته شده باشد، احتمال بیشتری دارد که شل شود یا باعث شکستن ریشه شود. اگر بافت کافی بالای لثه برای ایجاد این نوار وجود نداشته باشد، گزینه‌ها عبارت‌اند از اصلاح جزئی لثه و استخوان برای نمایان کردن بخش بیشتری از دندان، یا پذیرفتن این‌که دندان گزینه مناسبی برای روکش نیست.

ترک‌خوردگی

ترک‌خوردگی دندان بسیاری از افراد را به سمت روکش می‌کشاند، و تشخیص آن معمولاً دشوار است. علامت کلاسیک آن یک درد تیز هنگام گاز گرفتن چیزی است، که اغلب در لحظه رها کردن فشار، نه هنگام گاز گرفتن، احساس می‌شود. سرما نیز می‌تواند این درد را تحریک کند. دندان ممکن است کاملاً طبیعی به نظر برسد.
اگر ترک از تاج دندان عبور کند و بالای لثه متوقف شود، روکش می‌تواند دو طرف را به هم نگه دارد و اغلب علائم را برطرف می‌کند. اگر ترک تا ریشه ادامه یابد، روکش معمولاً نمی‌تواند دندان را نجات دهد و ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. پیش از تراش دندان ترک‌خورده، یک دندان‌پزشک خوب می‌خواهد بداند با چه نوع ترکی روبه‌رو است، گاهی با برداشتن یک پر کردگی قدیمی برای بررسی زیر آن.

وقتی بافت کافی برای روکش کردن وجود ندارد

در بالاترین درجه این طیف، دندانی قرار دارد که تا سطح لثه شکسته شده، درون ریشه ترک برداشته یا بر اثر درمان‌های مکرر به‌شدت تضعیف شده است. روکش کردن چنین دندانی به معنای ساختن تقریباً همه‌چیز از صفر روی پایه‌ای است که ممکن است دوام نیاورد.
گاهی مهربان‌ترین توصیه این است: این دندان را رها کنید. آن را بکشید و جایگزین کنید. برای یک دندان به‌تنهایی، این معمولاً به معنای ایمپلنت با روکش مخصوص خودش است. در مواردی که دندان‌های دو طرف از قبل به روکش نیاز دارند، بریج دندان می‌تواند گزینه دیگری باشد. هیچ‌کدام از این‌ها نشانه شکست برنامه روکش نیستند؛ بلکه همان چیزی هستند که برنامه باید توصیه کند وقتی روکش فقط یک راه‌حل کوتاه‌مدت برای دندانی است که دوام نخواهد آورد.

زیرکونیا، E.max یا سرامیک: انتخاب روکش متناسب با دندان

وقتی یک دندان برای روکش آماده تشخیص داده شود، جنس روکش بر اساس موقعیت و میزان فشار وارد بر آن تعیین می‌شود. سه ماده بالا را می‌بینید، و هرکدام صفحه مخصوص به خود را دارند.
به‌طور کلی: دندان‌های آسیاب، و افرادی که دندان‌قروچه دارند، معمولاً به سمت روکش زیرکونیا می‌روند، زیرا در آن‌جا استحکام خالص اهمیت دارد. دندان‌های جلو، و دندان‌های پیش‌آسیابی که هنگام لبخند زدن دیده می‌شوند، بیشتر اوقات روکش E.max می‌گیرند، زیرا در آن‌جا نحوه بازتاب نور از دندان چیزی است که افراد متوجه آن می‌شوند. روکش سرامیکی طیف گسترده‌تری از ساختارها را پوشش می‌دهد، و آن صفحه توضیح می‌دهد که این واژه در یک تخمین‌قیمت واقعاً به چه معناست. بسیاری از برنامه‌های درمانی از دو جنس متفاوت در یک دهان استفاده می‌کنند، و این معمولاً نشانه آن است که برنامه دندان‌به‌دندان طراحی شده است.

روکش دندان چقدر دوام می‌آورد؟

بیشتر روکش‌های خوب‌ساخته بین ده تا بیست سال دوام می‌آورند، و این‌که روکش شما در کدام نقطه این بازه قرار می‌گیرد کمتر از آن‌چه فکر می‌کنید به جنس سرامیک بستگی دارد. سرامیک نمی‌تواند پوسیدگی بگیرد، اما بخشی از دندان که روکش روی آن قرار گرفته می‌تواند. و اگر از هر دندان‌پزشکی بپرسید چه چیزی معمولاً باعث می‌شود یک روکش قدیمی دوباره به مطب برگردد، پاسخ به‌ندرت شکستن روکش است. معمولاً پوسیدگی است که از محل اتصال، اغلب درست زیر لثه، نفوذ کرده است؛ جایی که مسواک به‌سختی به آن می‌رسد.
سایر مشکلات نادرترند. گاه‌به‌گاه ممکن است روکشی شل شود یا گوشه‌ای از آن بشکند. لثه‌ها می‌توانند عقب بنشینند تا جایی که لبه روکش نمایان شود. در دندان‌هایی که از ابتدا وضعیت خوبی نداشته‌اند، گاهی ریشه ترک می‌خورد. با این حال، معمولاً نشانه‌های هشداردهنده‌ای وجود دارد: مزه ناخوشایندی که مدام برمی‌گردد، لبه زبری که زبانتان رهایش نمی‌کند، نقطه حساسی روی لثه، یا گازی که ناگهان احساس متفاوتی دارد. این موارد را در معاینه بعدی‌تان مطرح کنید. منتظر نمانید تا روکش کاملاً جدا شود.

تعویض روکش‌های قدیمی در استانبول

بسیاری از افرادی که درباره روکش سؤال می‌کنند، از قبل روکش دارند. ممکن است این روکش‌ها بیست سال قدمت داشته باشند، با یک خط خاکستری در محل لثه، رنگی کمی نامناسب، یا لبه‌ای که نخ دندان به آن گیر می‌کند. خط خاکستری معمولاً از یک روکش قدیمی با لایه داخلی فلزی ناشی می‌شود، و صفحه روکش سرامیکی که در بالا لینک شده دلیل آن را توضیح می‌دهد.
تعویض یک روکش قدیمی با روکشی جدید ساده به نظر می‌رسد، و اغلب هم همین‌طور است. اما یک نکته وجود دارد: تا زمانی که روکش قدیمی برداشته نشده باشد، واقعاً کسی نمی‌داند زیر آن چه چیزی پنهان است. ممکن است یک پایه کاملاً سالم پیدا کنید، یا ممکن است پوسیدگی، هسته‌ای در حال فروپاشی، یا ریشه‌ای که اکنون به درمان نیاز دارد پیدا شود. ما ترجیح می‌دهیم این موضوع را از ابتدا به شما بگوییم، همراه با این‌که اگر دندان بیش از حد انتظار به کار نیاز داشته باشد، برنامه درمانی چه شکلی خواهد داشت. این یکی از دلایلی است که گرفتن رادیوگرافی از روکش‌های موجود پیش از سفر بسیار مفید است.

قیمت روکش دندان در ترکیه: نحوه خواندن تخمین‌قیمت

هزینه روکش دندان در ترکیه یکی از دلایل اصلی سفر افراد به این کشور است، و قیمت‌های هر دندان که در بالا آمده واقعاً پایین‌تر از بریتانیا، آلمان یا آمریکاست. با این حال، قیمت یک روکش به‌تنهایی تنها هزینه کلاهک سرامیکی را نشان می‌دهد و چیزی درباره آن‌چه دندان زیر آن نیاز دارد نمی‌گوید. به همین دلیل، قیمت‌های بالا عصب‌کشی، بازسازی هسته، کشیدن دندان و روکش موقت را به‌صورت موارد جداگانه فهرست می‌کنند.
دو پیش‌فاکتور را کنار هم بگذارید و در هر دو به یک سری موارد مشابه توجه کنید: فهرست کامل دندان‌ها، نوع متریال کنار هر دندان، و یادداشتی از هر اقدامی که باید پیش از قرار گرفتن روکش انجام شود. مثلاً اگر یک پیش‌فاکتور فقط سه روکش را نشان می‌دهد و دیگری سه روکش، دو بیلد-آپ و یک عصب‌کشی را، یا این دو دهان کاملاً متفاوت هستند، یا هنوز کسی به‌درستی بررسی نکرده است.

روند قرار گرفتن روکش دندان در استانبول

همان‌طور که در بخش بالا اشاره شد، بیشتر درمان‌های روکش دندان در استانبول در یک سفر انجام می‌شود. بین مرحله تراش دندان و نصب روکش نهایی، یک روکش موقت روی دندان قرار می‌گیرد و صفحه روکش موقت توضیح می‌دهد این مرحله شامل چه مواردی است و اگر روکش موقت لق شد چه باید کرد.
پس از نصب روکش دائمی، معمولاً چند روز حساسیت خفیف به نوشیدنی‌های سرد طبیعی است، به‌خصوص در دندان‌هایی که عصب‌کشی نشده‌اند. چیزی که نباید نادیده گرفته شود این است که روکش هنگام بستن دندان‌ها زودتر از بقیه برخورد کند. روکش بلندتر از حد می‌تواند باعث درد دندان شود و فشار اضافی به سرامیک وارد کند، در حالی که اصلاح آن تنها چند دقیقه زمان می‌برد. پیش از پرواز به کشورتان حتماً آن را بررسی کنید.

نگهداری از روکش‌ها در درازمدت

بیشترین ریسک در همان خط باریکی است که روکش به دندان می‌رسد، پس مسواک باید بیشترین زمان را همان‌جا صرف کند. مسواک را رو به خط لثه بگیرید. سپس هر روز بین دندان‌ها را تمیز کنید؛ اگر فاصله دندان‌ها کم است با نخ دندان و اگر بیشتر است با برس‌های بین‌دندانی کوچک. دندانی که روکش دارد و در ناحیه مرزی به‌خوبی تمیز می‌شود، می‌تواند سال‌های زیادی دوام بیاورد.
شب‌ها دندان قروچه می‌کنید؟ پس محافظ شبانه را استفاده کنید. این کار روکش‌ها و دندان‌های کناری را حفظ می‌کند. در ویزیت‌های معاینه نیز از گرفتن رادیوگرافی صرف‌نظر نکنید؛ پوسیدگی پنهان‌شده زیر لبه روکش معمولاً پیش از ایجاد درد در تصویر مشخص می‌شود. نکته آخر که خیلی‌ها را غافلگیر می‌کند: اگر می‌خواهید دندان‌هایتان سفیدتر شود، ابتدا آن را انجام دهید، چون رنگ روکش‌ها بر اساس رنگ جدید تنظیم می‌شود. سرامیک سفید نمی‌شود، بنابراین انجام این کار به ترتیب برعکس باعث می‌شود روکش‌ها نسبت به دندان‌های کناری تیره‌تر به نظر برسند.