ایمپلنت چند دندان

نیازی نیست برای هر دندان از‌دست‌رفته یک ایمپلنت گذاشته شود. گفتنش به همین سادگی است. اما در یک دهان واقعی، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود، چون فاصله‌های خالی پراکنده‌اند و هرکدام داستان خودشان را دارند.

برای مثال، این مورد ساختگی است، اما به نوع واقعی مواردی که در ایمپلنت چند دندان به‌طور مرتب پیش می‌آید نزدیک است.

مردی در اوایل دهه پنجاه زندگی‌اش یک عکس پانورامیک ارسال می‌کند. هر دو دندان آسیاب پایین سمت چپش از‌دست‌رفته‌اند. در بالا سمت راست، یک پرمولار و دندان آسیاب پشت آن را از دست داده است. یک دندان جلویی پایین نیز غایب است، و یک بریج سه‌واحدی قدیمی در بالا سمت چپ شروع به شل‌شدن کرده است. او شش دندان مشکل‌دار می‌شمارد و فکر می‌کند به شش ایمپلنت نیاز خواهد داشت.

شاید. اما روند فکری برای هر ناحیه می‌تواند این‌گونه باشد.

پایین سمت چپ: دو دندان آسیاب کنار هم

دو دندان آسیاب از‌دست‌رفته کنار هم؟ در استخوان مناسب، راه‌حل معمول این است که برای هر دندان آسیاب یک ایمپلنت با روکش جداگانه قرار داده شود. مسواک زدن و نخ دندان کشیدن درست مثل قبل انجام می‌شود. اگر یکی آسیب ببیند، فقط همان یکی تعویض می‌شود.

نکته‌ای که باید مراقبش بود، عصب است. این عصب در کانالی در فک پایین، درست زیر این دندان‌ها، قرار دارد. سال‌ها نبود دندان‌های آسیاب می‌تواند فقط یک لایه نازک از استخوان روی آن باقی بگذارد. اگر در اسکن، ناحیه عقب ارتفاع کافی نداشته باشد، معمولاً باید سراغ ایمپلنت کوتاه‌تر یا ابتدا یک پیوند استخوان رفت.

سمت راست بالا: همان تعداد، مشکلی متفاوت

باز هم دو دندان از دست رفته، اما اینجا مانع، سینوس است نه عصب. استخوان زیر دندان آسیاب بالا اغلب برای ایمپلنت استاندارد خیلی نازک است و بالا بردن سینوس، که در صورت امکان در همان جلسه انجام می‌شود، می‌تواند ارتفاع لازم را ایجاد کند. ناحیه دندان پرمولار جلوی آن معمولاً به همان شکل مشکلی ندارد.

دو روکش ایمپلنت مجاور هم را می‌توان جداگانه یا به هم متصل ساخت. متصل کردن آن‌ها (اسپلینت کردن) بار را تا حدی تقسیم می‌کند که وقتی یکی از ایمپلنت‌ها کوتاه‌تر از حد ایده‌آل است کمک‌کننده است. هزینه‌ای که می‌پردازید در تمیز کردن است. نخ دندان بین دو روکش متصل رد نمی‌شود، بنابراین باید آن را از زیر عبور داد یا از یک برس بین‌دندانی کوچک از کنار استفاده کرد. این کار چند دقیقه‌ای به روتین شبانه اضافه می‌کند. و اگر یکی از این دو به طور جدی بشکند، معمولاً آزمایشگاه باید هر دو را دوباره بسازد.

جلوی فک پایین: یک فاصله کوچک

این در واقع یک مورد تک‌دندان در دل یک برنامه بزرگ‌تر است و فضا می‌تواند تعیین‌کننده باشد. دندان‌های جلوی فک پایین باریک هستند و وقتی یکی از دست می‌رود، دندان‌های مجاور به سمت آن فضا متمایل می‌شوند. وقتی فاصله از حدی کوچک‌تر شود، دیگر جای امنی برای ایمپلنت بین ریشه‌ها باقی نمی‌ماند. در این حالت یک بریج چسبی کوچک، یا جابه‌جا کردن دندان‌ها با ارتودنسی، ممکن است گزینه بهتری باشد. موارد تک‌دندان از این دست با جزئیات بیشتر در صفحه ایمپلنت تک دندان توضیح داده شده‌اند.

سمت چپ بالا: بریج قدیمی

بریج‌های قدیمی معمولاً از ناحیه دندان‌های نگه‌دارنده‌شان دچار مشکل می‌شوند، از طریق پوسیدگی زیر روکش‌ها یا شکستگی ریشه. وقتی بریج برداشته شود و آن دندان‌ها بررسی شوند، ممکن است نگه‌داشتن یکی ارزش داشته باشد و دیگری نه. اگر هر دو باید کشیده شوند، می‌توان آن‌ها را در همان سفر اول به استانبول خارج کرد و آن ناحیه به سه دندان از دست رفته پشت سر هم تبدیل می‌شود. در بیشتر موارد، این فاصله با یک بریج روی دو ایمپلنت پوشانده می‌شود؛ با یک ایمپلنت زیر هر دندان انتهایی و دندان میانی که بین آن‌ها آویزان است.

یک کار که اکثر دندان‌پزشکان انجام نمی‌دهند، متصل کردن یک بریج جدید به یک دندان طبیعی از یک سمت و یک ایمپلنت از سمت دیگر است. دندان طبیعی درون یک رباط قرار دارد که اجازه می‌دهد هنگام گاز زدن کمی حرکت کند. ایمپلنت در استخوان قفل شده و تکان نمی‌خورد. اگر این دو را به هم متصل کنید، یکی از آن‌ها در نهایت بار بیشتری از آنچه باید تحمل می‌کند.

برای چند دندان از دست رفته چند ایمپلنت لازم است؟

با شمارش دقیق، با احتساب هر دو دندان بریج، این بیمار ممکن است تا هشت دندان برای جایگزینی داشته باشد. روی کاغذ، این می‌تواند با شش یا هفت ایمپلنت انجام شود، یا کمتر اگر فاصله جلوی فک پایین به روش دیگری بهتر بسته شود. بخشی از این را نمی‌توان تا دیدن اسکن CBCT تعیین کرد. هر برنامه‌ای که فقط از روی رادیوگرافی تهیه شده باشد را موقتی در نظر بگیرید. تصاویر سه‌بعدی می‌توانند آن را تغییر دهند. و اگر مشخص شود که ایمپلنتی لازم نیست، آن ناحیه دیگر نیازی به بهبود یا مراقبت ندارد.

یک جلسه طولانی یا چند جلسه، و دوران نقاهت

ایمپلنت‌ها در نواحی مختلف دهان لازم نیست همگی در یک روز قرار بگیرند. انجام همه در یک زمان یعنی فقط یک بار دوران نقاهت را طی می‌کنید و روزهای کمتری دور از خانه می‌مانید، به همین دلیل بیشتر بیمارانی که سفر می‌کنند این روش را ترجیح می‌دهند. نکته منفی این است که جلسه طولانی می‌شود و درد در چند ناحیه همزمان وجود دارد، بنابراین برای چند روز، جویدن از هیچ طرف دهان چندان راحت نیست.

یا می‌توان کار را تقسیم کرد، معمولاً یک سمت یا یک فک در هر ویزیت. برخی افراد به سادگی نمی‌توانند یک جلسه طولانی را تحمل کنند. پیوند استخوانی که به چند ماه زمان برای جا افتادن نیاز دارد، در هر صورت تقسیم کار را الزامی می‌کند. در این حالت کل روند بیشتر طول می‌کشد، احتمالاً با یک پرواز اضافه. جراح بر اساس اسکن شما ترتیبی پیشنهاد خواهد داد. می‌خواهید یک سمت دست‌نخورده بماند تا بتوانید راحت غذا بخورید؟ به ما بگویید. معمولاً امکان‌پذیر است.

هفته اول چطور است؟ عمدتاً درد در نقاط مختلف. از هر سمتی که درد کمتری دارد می‌جوید و برای مدتی با غذای نرم سر می‌کنید: تخم‌مرغ، سوپ، ماست و از این قبیل. ورم معمولاً حدود روز دوم یا سوم به اوج می‌رسد. روکش‌های نهایی بلافاصله نصب نمی‌شوند. آن‌ها در یک ویزیت دوم، چند ماه بعد، زمانی که استخوان به طور محکم دور ایمپلنت‌ها رشد کرده، نصب می‌شوند.

دو دندان جلویی، یک ایمپلنت؟

دندان‌های جلویی قانون خاص خود را دارند. وقتی دو دندان جلویی بالا در کنار هم از دست رفته‌اند، بسیاری از جراحان از قرار دادن دو ایمپلنت کنار هم پرهیز می‌کنند. مشکل، مثلث کوچک لثه بین دندان‌هاست. این بافت بین دو ایمپلنت معمولاً کوچک می‌شود و هنگام لبخند زدن یک فضای تیره باقی می‌ماند. اغلب نتیجه بهتری حاصل می‌شود با یک ایمپلنت و یک دندان مصنوعی آویزان از آن، یا دو ایمپلنت با یک دندان بریج در وسط. این تصمیمی است که مورد به مورد گرفته می‌شود، اما یکی از مواردی است که ایمپلنت کمتر می‌تواند هم نتیجه زیباتر و هم هزینه کمتری به همراه داشته باشد.

دندان‌هایی که نگه می‌دارید

در یک مورد ایمپلنت چندگانه، دندان‌های طبیعی باقی‌مانده به همان اندازه دندان‌های جدید اهمیت دارند. آن‌ها برای سال‌ها گاز زدن را با ایمپلنت‌ها تقسیم خواهند کرد، بنابراین بهتر است پوسیدگی، پرکردگی‌های ناموفق یا مشکلات لثه پیش از یا همراه با کار گذاشتن ایمپلنت‌ها، همان‌طور که در مسیر بالا توضیح داده شد، برطرف شوند.

بین این دو حالت از نظر احساس فشار هم تفاوت وجود دارد. دندان طبیعی در رباطی قرار دارد که پر از انتهای عصبی است و شدت گاز گرفتن را حس می‌کند. ایمپلنت چنین چیزی ندارد. شما همچنان فشار را از طریق فک حس می‌کنید، اما با دقت کمتری، و تا حدی به همین دلیل است که معمولاً به افرادی که دندان قروچه دارند توصیه می‌شود پس از نصب دندان‌های نهایی از محافظ شبانه استفاده کنند.

هنگام نصب روکش‌های نهایی، دندان‌پزشک گاز گرفتن شما را با کاغذ نازک رنگی بررسی می‌کند. روکش‌های ایمپلنت معمولاً طوری گذاشته می‌شوند که تماس‌شان کمی کمتر از دندان‌های کناری باشد. دندان‌های طبیعی شما هنگام گاز گرفتن کمی فرو می‌روند، اما ایمپلنت‌ها این‌طور نیستند. تماس سبک‌تر مانع از این می‌شود که ایمپلنت‌ها فشار بیشتری از سهم خود تحمل کنند.

دندان‌های طبیعی شما در طول زندگی به‌آرامی حرکت می‌کنند و کمی هم ساییده می‌شوند. ایمپلنت‌ها ثابت می‌مانند. تنظیم‌های کوچک گاز گرفتن هر چند سال یک‌بار بخشی طبیعی از این روند است و جای نگرانی ندارد.

بررسی نتایج: عکس‌های قبل و بعد، عکس رادیولوژی و نظرات بیماران

وقتی ایمپلنت‌ها در نقاط مختلف دهان پراکنده باشند، قضاوت درباره عکس‌های قبل و بعد ایمپلنت چند دندان سخت‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کنید. یک عکس از لبخند کامل بیشتر دندان‌های جلو را نشان می‌دهد و نه چیز دیگری. از کلینیک بخواهید عکس دندان‌های عقب و در صورت امکان عکس رادیولوژی را هم نشان دهد. به لثه بین روکش‌های کنار هم دقت کنید: پر شده یا شکاف تیره دارد؟ نظرات بیماران هم کمک‌کننده است. بهترین نظرات از افرادی است که حدود یک سال پس از درمان می‌توانند بگویند هنگام غذا خوردن همه‌چیز چه حسی دارد.

زمانی که چند ایمپلنت دیگر گزینه مناسبی نیست

مرحله‌ای وجود دارد که وصله و پینه کردن دیگر منطقی نیست. نگه داشتن پنج یا شش دندان مشکل‌دار با ایمپلنت‌های گذاشته‌شده میان آن‌ها می‌تواند در طول زمان هزینه‌اش از یک آرواره کامل بیشتر شود. معمولاً وقتی به آن مرحله می‌رسید، موضوع واضح است. دندان‌هایی که قرار است نگه‌شان دارید لق هستند، یا بیشترشان پر شده‌اند، یا مدام دچار بیماری لثه می‌شوند. دیر یا زود یکی از آن‌ها از بین می‌رود و آن‌وقت کل برنامه اطراف آن باید دوباره طراحی شود. در این مرحله صحبت درباره ایمپلنت کامل دهان مطرح می‌شود، و این‌که آیا All-on-4 یا All-on-6 با استخوان فک شما تناسب دارد. هیچ‌کس نباید فقط با یک عکس رادیولوژی اول این تصمیم را برای شما بگیرد. اما اگر از قبل حدس می‌زنید به این مرحله نزدیک هستید، هنگام ارسال اطلاعات‌تان این را ذکر کنید، چون روی نحوه تنظیم برنامه درمانی تأثیر می‌گذارد.

هزینه ایمپلنت چند دندان در ترکیه، و انتخاب سیستم

فهرست قیمت بالا نشان می‌دهد سیستم‌های ایمپلنت چقدر با هم تفاوت دارند. برای یک ایمپلنت، انتخاب سیستم گران‌تر چند صد یورو هزینه اضافه می‌کند. برای شش ایمپلنت، همان تفاوت برای هر کدام از آن‌ها اعمال می‌شود. این تصمیم واقعی است و بیشتر از قیمت نیاز به فکر کردن دارد.

برای کسانی که برای درمان سفر می‌کنند، جنبه دیگری هم مطرح است. گاهی پیچ‌ها شل می‌شوند، روکش‌ها ممکن است بشکنند، و سال‌ها بعد چیزی ممکن است نیاز به تنظیم داشته باشد، که احتمالاً توسط دندان‌پزشکی نزدیک محل زندگی شما انجام می‌شود. آن دندان‌پزشک به قطعات و ابزارهایی نیاز دارد که با ایمپلنت‌های شما سازگار باشد. سرویس‌دهی سیستم‌های پرکاربردتر در بیشتر کشورها آسان‌تر است؛ سیستم کم‌رایج‌تر ممکن است یعنی دندان‌پزشک شما مجبور شود قطعات را سفارش دهد یا شما را به جای دیگری ارجاع دهد. پیش از انتخاب، بهتر است از دندان‌پزشک خودتان بپرسید با چه سیستم‌هایی کار می‌کند. همچنین معمولاً بهتر است در کل دهان از یک سیستم استفاده شود، نه این‌که برای صرفه‌جویی در برخی نقاط دو سیستم را با هم ترکیب کنید. ترکیب کردن ممکن است، اما طیف قطعات و ابزارهایی که هر کس مسئول نگهداری ایمپلنت‌های شما باشد نیاز دارد را دو برابر می‌کند.

افراد اغلب می‌پرسند چقدر صرفه‌جویی می‌کنند. هزینه چند ایمپلنت در یک مطب خصوصی در بریتانیا، ایرلند یا آمریکا معمولاً به مراتب بیشتر از هزینه ایمپلنت چند دندان در ترکیه می‌شود، و با شش یا هفت ایمپلنت این فاصله خیلی سریع زیاد می‌شود. به همین دلیل بیشتر بیماران ما که چند ایمپلنت نیاز دارند، برای درمان سفر می‌کنند. فقط مطمئن شوید پیش‌فاکتوری که با آن مقایسه می‌کنید هر ایمپلنت را به همراه سیستم، و همچنین اباتمنت‌ها و روکش‌ها فهرست کرده باشد، و مشخص کند آیا پیوند استخوان یا بالا بردن سینوس هم شامل می‌شود یا نه.

هر کدام را که انتخاب کنید، مدارک را نگه دارید. سیستم و بچ هر ایمپلنتی که نصب می‌کنیم به‌صورت مکتوب ثبت می‌شود. قطر و طول هر ایمپلنت را هم بخواهید و آن را همراه سایر سوابق پزشکی‌تان نگه دارید. ده سال بعد، این کار می‌تواند برای دندان‌پزشک حدس و گمان زیادی را از بین ببرد و برای شما هم مقدار قابل‌توجهی هزینه صرفه‌جویی کند.